YENİDEN DOĞUŞ
"Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor." Şükrü Erbaş Soğuk bir mart akşamında, Ramazan ayının ilk orucunun verdiği o tatlı mahmurlukla, iftara yetişme telaşındaki insanları yara yara eve gidiyorum. Hava berrak ve açık, hafif esen rüzgâr ile yüzüme vuran tatlı serinlik, allak bullak olan zihnimin yansıdığı yüz ifademi bir nebze de olsa değiştirmeyi başarıyor. Üzerimde hem kendi hayatım adına, hem de ülkem adına bir devrin kapanıyor oluşunun verdiği yorgunluk ve yıpranmışlık var. Aynı zamanda bir bilinmeze adım atmanın telaşı ve korkusu da benliğimi alabildiğine kaplamış durumda. Geldiğim noktada mesleki anlamda iştiyakını yitirmiş, enerjisini tüketmiş, ideallerinden uzaklaşmış bir canlı cenaze hüviyetinde olduğumu fark ediyorum. Bu durum bir doğumun habercisi. Bir kabuk değişiminin. İnsan kaç kere doğar bu hayatta. Doğum sadece anne karnından dünyaya gelme safhamızı...